Details

Geplaatst door op 2012-04-25

Zonder ook maar enig woord te reppen tonen camera’s ons de wereld, niet met de nadruk op “waar,” maar op “wat er is.” Het begint ‘s morgens, natuurlijke landschappen en mensen die bidden: vulkanen, watervallen, velden, en bossen, enkele honderden monniken doen een apenspreuk. Inheemse volkeren passen lichaamsverf toe, hele dorpen dansen.

De film beweegt zich ook naar de vernietiging van de natuur door houtkap, explosies, en mijnbouw. Beelden van armoede, het snelle leven in de stad, en fabrieken maken plaats voor oorlog, concentratiekampen en de massagraven. Oude ruïnes komen in beeld en een heilige rivier waar pelgrims baden en brandstapels verbranden. Gebeden en natuur keren terug. Een monnik blaast een enorme bel en sterren draaien langs de hemel.

Plaats een Comment!