Details

Geplaatst door op 2012-03-22

In de witte vlaktes van de poolgebieden ervaren we nog het unieke van totaal ongerepte natuur: een uitgestrekt ‘niets’ waarin slechts weinig mensen of dieren weten te overleven. Maar de kleine duizend mensen in Uummannaq, Noord West Groenland, die daar al eeuwen wonen, worden nu door een stille moordenaar bedreigd. Pesticiden als DDT komen via oceaanstromen en de wind naar het noorden, en hebben ziekten en onvruchtbaarheid tot gevolg.

“Met adembenemende beelden van de natuur benadrukt gouden kalf winnaar Jan van den Berg zowel de schoonheid als de kwetsbaarheid van onze wereld.” Taco Ruighaver, Movies that Matter festival, Den Haag.

Het is begin februari als een groep ervaren Inuit vanuit Uummannaq aan een expeditie begint naar een nederzetting in het noorden. De zon is na maanden afwezigheid voor het eerst weer boven de horizon verschenen. De kwaliteit van het ijs is slecht en daarom moeten ze eerst per boot op zoek naar een betrouwbare plek waarvandaan ze met hondensleden verder kunnen reizen. Maar terwijl de opwarming van de aarde en het smelten van gletsjers direct waarneembare problemen zijn, blijft de vergiftiging van hun voedsel een bedreiging die ze zich moeilijk kunnen voorstellen. Waarom zouden ze het walvisvet dat tot nu toe zo belangrijk was voor hun gezondheid niet meer kunnen eten?

“Het gif hoopt zich op in je lichaam en de enige manier waarop je het kwijt kunt raken is via borstvoeding”, weet Pipaluk Knudsen-Ostermann, een jonge Groenlandse. Ze wil graag kinderen en het steekt haar dat zij en haar volk vergiftigd worden door onafbreekbare pesticiden, die elders gemaakt en gebruikt worden.

Twee reizen
Afgewisseld met de tocht over ijs en water volgen we Pipaluk op haar zoektocht naar de oorzaken van de sluipende vergiftiging van haar volk. In drie continenten wordt ze geconfronteerd met de tegenstrijdige belangen tussen korte termijn winst en duurzame oplossingen op het gebied van landbouw, industrie en gezondheidszorg.

Zo wordt DDT in Afrika nog steeds gebruikt in de strijd tegen malaria, ondanks extreem schadelijke lange termijn effecten voor de bewoners en krijgen door de chemische lobby gezonde alternatieven geen kans. Terwijl In Centraal Amerika aangetoond wordt dat de ziekte ook zonder DDT volledig uit te bannen is. Maar daar ontmoet ze plantagearbeiders die kampen met impotentie en kanker door de bestrijdingsmiddelen die daar door de producenten bij de productie va bananen worden ingezet. En overal worden actievoerders bedreigd door mensen die voor hun werk inkomen van het gif afhankelijk zijn.

“De film is meer dan een prachtig gefilmd reisverslag. Het beweegt ons tot actie om de planet te redden”, Shirrel Rhoades, Key West Review, Florida.

Pipaluk Knudsen-Ostermann over Silent Snow: “Ik voelde een sterke verbondenheid met deze mensen die ondanks vaak heftige tegenwerking blijven strijden voor een beter wereld en ik voelde me door die ontmoetingen gesterkt. Samen kunnen we het verschil maken, hoop ik. Daarom gaven we als motto aan de film: “from care comes courage”.

“De film maakt overduidelijk dat internationale verdragen alleen werken als iedereen zich er aan houdt. Als ze ergens DDT spuiten, spuiten ze het overal.” Talha Burki, The Lancet, UK

Jan van den Berg over Silent Snow: “Het contrast tussen de schoonheid van de ogenschijnlijk ongerepte poolgebieden en de gestage vernietiging ervan door ontwikkelingen elders in de wereld vormt in essentie het beeld dat ik wilde vastleggen. En ik wilde er achter zien te komen waarom deze waanzin ondanks allerlei internationale verdragen toch gewoon door kan gaan.”

Plaats een Comment!