Daarna steken we de grens over naar Karnataka, het centrum van de oude Devadasi traditie, om het mysterie van de Godin Yellamma bloot te leggen, en te ontdekken hoe een religieus icoon een rechtvaardiging voor kinderprostitutie werd. We ontmoeten twee tiener Devadasi’s, Mala en Belavva, om over seks te praten, sari’s, en hoe ze omgaan met de dodelijke dreiging van HIV.

Een dansende Devadasi travestiet steelt de show in de volgende fase van onze reis, als we dieper in de duistere wereld van de tempel prostitutie duiken. Hij nodigt ons uit voor chai, geeft onze gastheer een manicure, en leert ons een paar kneepjes van het vak. We verkennen het huis van de meest geprezen Devadasi hoerenmadam om uit te vinden hoe ze de volgende generatie van meisjes de seksindustrie inlokt.

Voor de grote finale gingen we naar het jaarlijkse volle maan festival in Saundatti, het meest prestigieuze evenement in de Devadasi kalender. De kleuren, het dansen en de feesten van het festival verhullen de duisternis van het onderliggende doel: kinderseks en mensenhandel. Hier komen mensenhandelaars, pooiers en hoeren madams uit heel India jonge meisjes en jongens werven voor de seksindustrie in de naam van de Godin Yellamma.

Dit is een must-see voor iedereen!!!!

In de zomer van 2007 ontwikkelt de gemeente Amsterdam een ambitieus plan om de criminaliteit en verloedering van de Wallen een halt toe te roepen. Het ‘coalitieplan 1012’, genoemd naar het postcodegebied in het centrum van de stad heeft als doel een groot deel van de prostitutieramen en coffeeshops te sluiten. Het plan van wethouder Asscher heeft ingrijpende gevolgen voor raamexploitanten, prostituees, eigenaren van coffeeshops, gokhallen en sekstheaters. In het documentaire drieluik ‘De bezem door de Wallen’ volgt Frans Bromet de bedreigde ondernemers en laat zien wat er werkelijk aan de hand is in het stadscentrum.

Deel 3: ‘Liever kwijt dan rijk’
Jan Otten is de ongekroonde koning van de Wallen: hij is eigenaar van het beroemde sekstheater Casa Rosso, de Bananenbar, een seksmuseum, verschillende sekswinkels en peepshows. Otten geeft Frans Bromet een rondleiding door zijn Wallenimperium, van het ‘ruikgedeelte’ vlak bij het podium van Casa Rosso tot de dildo’s in zijn sekswinkel. Elke avond staat Jan zelf nog aan de kassa van de Casa Rosso.

Het landelijk bureau Bibob, dat op verzoek van de gemeente onderzoek doet naar de integriteit van Otten, concludeert dat de seksexploitant ‘mogelijk betrokken zou zijn bij criminele zaken als witwassen’. De gemeente is van plan Otten daarom zijn vergunning af te nemen.

Ook Marcel Kaatee staat op het punt zijn vergunningen voor zijn twee gokhallen te verliezen. Door zijn contacten met Willem Holleeder kan de gemeente hem via de Bibob-procedure uit de Molensteeg weren. Zijn vrouw Priscilla heeft net een kunstgalerietje geopend naast zijn gokhal. Ze hoopt dat de gemeente haar nieuwe initiatief zal steunen.

Horecaondernemer Michiel Kleis is verre van ‘criminogeen’. Zijn plannen voor hoogwaardige horeca op het Oudekerksplein krijgen alle steun van de gemeente. Lodewijk Asscher opent staande op de bar zijn chique restaurant.

Intussen wachten Joop en Ronny, eigenaren van prostitutiepanden rondom het Oudekerskplein, nog steeds op een goed bod van de gemeente op hun panden. Maar door de economische crisis lijkt het erop dat het geld van de gemeente en woningcorporatie op is en komt er stilletjes een einde aan de plannen van de gemeente om de buurt op te schonen.

In de zomer van 2007 ontwikkelt de gemeente Amsterdam een ambitieus plan om de criminaliteit en verloedering van de Wallen een halt toe te roepen. Het ‘coalitieplan 1012’, genoemd naar het postcodegebied in het centrum van de stad heeft als doel een groot deel van de prostitutieramen en coffeeshops te sluiten. Het plan van wethouder Asscher heeft ingrijpende gevolgen voor raamexploitanten, prostituees, eigenaren van coffeeshops, gokhallen en sekstheaters. In het documentaire drieluik ‘De bezem door de Wallen’ volgt Frans Bromet de bedreigde ondernemers en laat zien wat er werkelijk aan de hand is in het stadscentrum.

Deel 2: ‘Schone Ramen’
Een van de belangrijkste pijlers onder het project 1012 is het bestrijden van gedwongen prostitutie. De gemeente Amsterdam wil hiervoor bijna de helft van de prostitutieramen sluiten. Joop en Ronnie Joinking behoren tot de raamexploitanten die met sluiting worden bedreigd. Vader Joop, vroeger glazenwasser, begon in het vak toen hij en zijn vrouw een prostitutiebedrijf konden kopen. Inmiddels bezitten hij en zijn zoon Ronnie vijftien ramen. Een van hun klanten is prostituee Rosa. Joop, Ronnie en Rosa zeggen nooit iets te hebben gemerkt van gedwongen prostitutie.

Agent van de zedenpolitie Harold van Gelder, Heleen Driessen van het Amsterdams Coördinatiepunt Mensenhandel en Mariska van Huissteden van het Prostitutie en Gezondheidscentrum vertellen dat er wel degelijk slachtoffers van mensenhandel achter de ramen zitten.

Raamverhuurder Sonia vertelt dat ze regelmatig meisjes heeft geholpen om uit het vak te stappen. Toch ziet ze deze meisjes ook vaak weer terugkomen. “Uit liefde voor hun pooier doen de meisjes alles. Maar wat is dat voor een liefde?”

Cindy is een prostituee met plezier in het werk. Ze geniet van het intieme contact dat ze met mannen heeft en laat zien wat er op haar prijslijst staat. Cindy zat vroeger in een raam van Charles Geerts, destijds de grootste raamexploitant op de Wallen. De ramen van Geert werden door de woningcorporatie Stadsgoed opgekocht om er een ‘hoogwaardige’ bestemming aan te geven. Momenteel werken er modeontwerpers die hun werk etaleren achter de voormalige prostitutieramen.
Op de vraag of het sluiten van prostitutieramen helpt bij het bestrijden van vrouwenhandel zegt Cindy: “Er zullen straks te weinig ramen zijn voor de prostituees en die zullen in het illegale circuit gaan werken, waardoor de controle op misstanden moeilijker wordt.”

In de zomer van 2007 ontwikkelt de gemeente Amsterdam een ambitieus plan om de criminaliteit en verloedering van de Wallen een halt toe te roepen. Het ‘coalitieplan 1012’, genoemd naar het postcodegebied in het centrum van de stad heeft als doel een groot deel van de prostitutieramen en coffeeshops te sluiten. Het plan van wethouder Asscher heeft ingrijpende gevolgen voor raamexploitanten, prostituees, eigenaren van coffeeshops, gokhallen en sekstheaters. In het documentaire drieluik ‘De bezem door de Wallen’ volgt Frans Bromet de bedreigde ondernemers en laat zien wat er werkelijk aan de hand is in het stadscentrum.

Deel 1: ‘Criminogeen’
Willy van der Sloot bezit twee prostitutieramen in een pandje aan het Singel. In een vergadering van de vereniging van raamexploitanten hoort Willy dat de gemeente haar ramen wil sluiten. Volgens de gemeente is Willy’s onderneming ‘criminogeen’. Willy verhuurt haar ramen aan oudere prostituees die volgens haar het werk met plezier doen, en zeker niet gedwongen worden.

Tonny van Es is al 25 jaar eigenaresse van coffeeshop ‘The Old Church’ op het Oudekerksplein, midden op de Wallen. Per brief hoort zij dat ze haar onderneming moet sluiten. Volgens de gemeente is de coffeeshopbranche net als de prostitutiebranche ‘criminogeen’: Ze trekken criminele activiteiten als mensenhandel en witwassen aan. Tonny snapt het niet. De Nederlandse wetgeving staat de verkoop van softdrugs aan de voordeur toe, maar verbiedt de aanvoer ervan. En dat trekt duistere types aan, maar dat is niet haar schuld.

Slim Gharbi verhuurt kamers aan prostituees in acht verschillende panden op de Wallen. ‘De passage’ is zijn paradepaardje. In deze vijfsterrenkamers kun je niet onder de vijftig euro bij een meisje terecht. De gemeente weigert Slim een vergunning, omdat hij een stroman zou zijn voor zijn criminele huisbazen. Slim ontkent dit ten stelligste en laat zien hoe zijn dagelijkse werkzaamheden als Wallenondernemer en zijn contacten met vrouwelijke klanten verlopen.

De documentaire begint voorspelbaar: mannen zitten op een lounge terwijl vrouwen in hun lingerie langs paraderen. Zodra ze een vrouw hebben geselecteerd kunnen ze naar een kamer (meestal haar slaapkamer) om te ‘feesten’, zoals de prostituees het zelf noemen. Theroux heeft een bijzondere belangstelling voor Hayley, een alcoholiste en prostituee die hem probeert over te halen om te ‘feesten’ met haar in ruil voor interviews. Hij stemt in om een massage van haar te ontvangen, terwijl hij haar interviewt doet ze haar uiterste best om Louis te verleiden. Maar sommige van de meest meeslepende verhalen komen van de cliënten zelf.

Het dorp heeft een jaarlijkse wedstrijd, hierin vieren ze het winnen van de beste buitenlandse man – en een van de meest invloedrijke vrouwen runt een internet café. Ze schrijft e-mails voor de meisjes om te blijven communiceren met hun buitenlandse geliefden ook als ze al terug zijn naar hun eigen land. ‘My Boyfriend The Sex Tourist – Girlfriend For Sale’ reist tussen het dorp en het sexbars van Bangkok, het verkennen van de hoop, verlangens en angsten van de meisjes, terwijl ze dromen van geld, verhuizen naar Groot-Brittannië of het Westen – en natuurlijk de kosten voor hen en hun families. Met volledige toegang tot de sexbars in de rosse buurt van Bangkok, volgt de documentaire barmeisje Fon en ontrafelt de manier waarop zij en de andere barmeisjes zowel samenwerken en strijden voor de buitenlandse sextoeristen. Elk meisje moet aan een maandelijkse quotum voldoen. Ook volgen we Lek. Een meisje uit de provinicie die via het internet café op zoek is naar een buitenlandse man. Als dit niet wil vlotten staat ze voor een dilemma. Ook de rosse buurt van Bangkok in of de eer aan zichzelf houden?